મર્સીડીઝ

રાઝ આલીશાન ઓફીસમાં બેઠો છે....સામે મેજ પર મર્સીડીઝની ચાવી પડી છે.....હમણાં જ એનો સી.ઈ.ઓ. પીટર આવીને ચાવી આપી ગયો...એ ખૂબ ખુશ છે રાઝથી..એના કામથી..એની પ્રમાણિકતાથી.એણે આવીને કહ્યુ કે

'રાઝ, આઇ એમ સો પ્રાઊડ ઓફ યુ ..યુ આર એસેટ ટુ ધી કંપની.વી વુડ લાઇક ટો ગિવ યુ ધીસ કાર એઝ એ ટોકન ઓફ અવર અપ્રીસેશન ..આઇ નો યુ આર કોમ્મ્યુટીંગ ઇન એ ટ્રેઈન એવરી ડે .ધીસ વીલ મેઈક યૌર લાઇફ લીટલ ઈઝીઅર.( રાઝ, અમને તારાથી ગર્વ છે તું કંપની માટે મિલ્કત છે..અમે તને આ નજીવી કાર આપવા માંગીયે છીયે કે અમે તારી કિમત કરીયે છીયે આમ પણ તું રોજ ટ્રેઈન લે છે આનાથી તારી જિંદગી થોડી સહેલી થશે.)...

રાઝ તાકી રહ્યો છે સામે પડેલી ચાવીને...એને કાચની બનેલી ઓફિસની બહાર નજર કરી...કાળા સાપ જેવાં રસ્તા ઉપર હજારો કારો દોડી રહી છે...કોઇ લેક્ષસ કોઈ મર્સીડિઝ કોઇ કેમરી ફોર્ડ...લાલ પીળી સીલવર કાળી સફેદ...કારોનો તો જાણે રાફડો ફાટ્યો છે...

રાઝ બંધ કાચની ઓફીસમાં વિચારે ચડી ગયો....જો આ કારો ના શોધાઈ હોત તો ?? દુનિયાનું શું બગડી ગયું હોત ? ભલે દુનિયાને લાભ થયો હશે એનાથી પણ મને ? મને તો કેટલું નુકસાન થયું છે આ કારથી? કાર શબ્દ સાથે ફકત તિરસ્કાર અને ભય સીવાય કોઈ લાગણી થતી નથી.રાઝની હાલત સામે પડેલી ચાવીને જોઈને બગડવા લાગી....

એ ઊભો થયો કે ચાલ ચાવી પાછી આપી આવું અને કહું કે મારે મર્સીડીઝ નથી જોઇતી..પણ પગ ના ઊપડ્યા...એણે ફરી બહાર નજર કરી કારોની વણજારો...એણે આંખો બંધ કરી લીધી....તો આંખો સામે નીરજાનો લોહી લૂહાણ દેહ આવી ગયો...એણે તરત આંખો ખોલી નાખી....ચાવી લઈ ખીસામાં મૂકી એ ઓફીસની બહાર આવ્યો.. આગળ સીક્યોરીટીવાળાને કહ્યુ કે સાહેબને કહેજે કે મારી તબિયત સારી નથી હું ઘરે જાઉ છું..."

બહાર આવીને પાર્કિંગ લોટમાંથી પસાર થતા અછડતી નજર મર્સીડિઝ પર નાખી ટ્રેન સ્ટેશન પર જવા નીકળી ગયો... ટ્રેનમાં એને લગભગ એક કલાક થઈ જાય ઘરે પહોંચતા ...ઘરે પહોંચ્યો એટલે પત્ની સોનીએ બ્રિફકેઇસ લીધી .. અને પૂછ્યું,'થાકી ગયાં શું? કે કોઈ પરેશાની છે?" રાઝે જવાબ આપ્યો ,"માથું દુઃખે છે. થોડો આરામ કરી લઉં.' સોનીએ ચાનું પૂછ્યું.એ ના પાડી પથારીમાં પડ્યો...ખીસામાથી ચાવી કાઢી ટેબલ પર ફેંકી જાણે સાપને પકડીને ફેંક્યો....આંખો બંધ કરી પથારીમાં પડ્યો.

આંખો સામે નીરજાનો લોહી લૂહાણ દેહ સામે આવી ગયો...રાઝની જિંદગીની મોટાં ભાગની રાતો આ રીતે શરૂ થતી આંખો બંધ થાય અને સામે આ દ્રશ્ય આવી જાય...એ પાંચ વરસનો હતો ત્યારથી સુખની ઊંઘ સુતો નથી....પાંચ વરસનો હતો ત્યારથી ..અત્યારે ૩૫ વરસનો થયો છે ત્રીસ વરસથી....એક દ્રશ્ય નજર સામે એક મૃત દેહ લોહી લુહાણ....હા એ દેહ એની માનો હતો કેટલાં લાડ કરાવતી હતી મા....પાંચ વરસનાં રાઝ માટે કેટલાં સપનાં જોતી હતી...આ ક્લાસમાં લઈ જાય પેલા ક્લાસમા લઈ જાય..કુમાન ક્લાસ..કરાટે ક્લાસ બેઝબોલ સ્વિમિંગ...બસ આખો દિવસ રાઝને કારમાં બેસાડીને ક્યાંક જતી હોય અને નાની બહેન પાછળ કાર સીટમાં અવનિ ...

એ દિવસ રાઝ ક્યારેય ના ભૂલી શક્યો...રાઝને કુમાન ક્લાસમાં જવાનું હતું. મમ્મી સવારથી કહેતી હતી કુમાનનુ હોમવર્ક કર્યુ? અને રાઝ રમતમાં પડેલો ..આમેય થોડો તોફાની અને અટકચાળો ખરી...મમ્મીને પરેશાન કરે..મમ્મી પણ ઉપર ઉપરથી ગુસ્સે થાય પણ પછી એકદમ હગ કરી બધો ગુસ્સો ભૂલીને મીઠી કિસિ કરે....ડેડ કરતાં મમ્મી રાઝનું ખૂબ ધ્યાન રાખે...આખો દિવસ રાઝની પાછળ પાછળ ..રાઝ પણ મમ્મીનું પૂંછડું....જ્યારે પહેલી વાર ડે કેરમાં મૂકેલ તો બારી પાસે ઊભો ઊભો મમ્મીની રાહ જોતો હતો અને રડતો હતો.. ....અને મમ્મી પણ એને જોઇને રડી પડેલી....કેટલો પ્રેમ કરતી હતી મમ્મી?? આજ પણ મમ્મી નાસ્તો બનાવતી બનાવતી..આવી, "રાઝ કુમાનનું હોમવર્ક કરો બેટા...મારો દીકરો મોટો થઈને ઓફિસર બનશે..કે પછી ડોકટર ?બહુ મોટો માણસ બનશે ..મમ્મી તો બુઢી થઈ જશે તો સારવાર કરશે નહી? મારો દીકરો...ચાલ જોવ હોમવર્ક કરી લેજે ..કુમાન પછી સ્વીમિંગમાં જવાનું છે ત્યાંતો તને ખૂબ મજા આવે નહી....ચાલ આજ ટાકોબેલ અપાવીશ....રાઝ જલ્દી જલ્દી હોમવર્ક કરવા બેસી ગયો...

ફોનની રિંગ વાગી..નીરજાએ ફોન ઉપાડ્યો..એની મમ્મીનો ફોન હતો..શિકાગોથી...'જયશ્રીકૃષ્ન મામ..." મમ્મીએ જવાબ આપ્યો ," જયશ્રીકૃષ્ન.મમ્મી કેમ છે?' મમ્મીએ જવાબ આપ્યો ,"સારી છું...બસ તારી યાદ આવી ...ડોકટર પાસે જઈ આવી ...બ્લડપ્રેશર હાઈ રહે છે...તારા પપ્પા પણ ઓકે છે...આજ કાલ ભૂલવાની બીમારી લાગી છે....હા તું રાઝ અને અવનિ ને ગીતાપાઠ કરાવે છે કે નહી..." નીરજાના એક કાન પર રીસીવર અને ખભાથી પકડી રાખેલું..અને બે હાથથી ધડાધડી નાસ્તાની તૈયારી કરતી હતી..."મામ, મારે ભાગવું પડશે..રાઝને કુમાનમાં લઈ જવો છે ..મામ હું તમારી સાથે સાંજે વાત કરીશ.'મમ્મી કહે " હમેશ જલ્દીમાં હોય છે ક્યારેક તો શાંતિથી વાત કર!!" .."લવ યુ મામ..તબિયતનો ધ્યાન રાખજે...બાય મામ."રીસીવર મૂકી એ ભાગી ..જલ્દી જલ્દી અવનિને કપડા બદલી..સેન્ડલ પહેરાવી..તૈયાર કરી ..મારો રાઝ કેટલો ડાહ્યો થઈ ગયો છે પોતે કપડા પહેરી લે છે અને શુઝ પણ ..જલ્દી જલ્દી કારની ચાવી લીધી...અને ટાઈટ જીન્સ અને આસમાની કલરના બ્લાઉઝમાં નીરજા શોભતી હતી ..૩૦ વરસની નીરજા હજું ૨૨ વરસ જેવી દેખાતી..પાતળી અને નાનકડી...સરસ લંબઓરસ ચહેરો...કોલેજની બહેનપણીઓ એને મનીષા કોયરાલા..કહી બોલાવતી..સુંદર મજાનું સ્મિત ચહેરા પર મઢેલું રહેતું...જ્વેલરી પહેરવાની ખૂબ શોખીન..હાથમાં વોચ ..બ્રેસલેટ...ગળામાં નાનું હીરાનું પેંડલ અને મેચીંગ ઈયરરીંગ્સ...ઊંચી એડીના શુઝ...એકદમ આધુનિક મધર લાગતી હતી.

લેક્ષસ કારની ચાવી લઈ ઘરમાંથી અટેચ ગરાજમાં ગઈ ..ગરાજ ખોલી કારમાં અવનિને કાર સીટમા બેસાડી રાઝને આગલી સીટમા બેસાડી સીટ બેલ્ટ બાંધ્યો...કાર રિવર્સ કરી ડ્રાઇવેમા લાવી ગરાજ બંધ કર્યુ...નીરજાનુ ધ્યાન પાછળ ગયું .અવનિએ કારસીટનો બેલ્ટ ખોલી નાંખ્યો હતો...એણે કાર પાર્કમાં મૂકી અને કારનો દરવાજો ખોલી પાછળનો દરવાજો ખોલી કારસીટ્નો બેલ્ટ બાંધવા લાગી...દરમ્યાન ક્યારે રાઝ ઉભો થયો અને ડ્રાઈવર સીટ પર જઈને ગિઅર બદલીને કાર રિવર્સમાં મૂકી દીધી એનું નીરજાને ધ્યાન ના રહ્યુ...કાર ઢાળમાં દોડવા લાગી અને નીરજા જે દરવાજો ખોલીને ઊભી હતી એ ટાયરમાં વિંટળાઈ ગઈ..કાર બહાર રસ્તા પર એક ઝાડ સાથે અથડાઈ ગઈ..રસ્તા પર કોલાહલ થઈ ગયો રાઝ તો હક્કાબકા થૈ આ બનાવ જોતો રહી ગયો....એની પ્યારી મમ્મી બેભાન થઈ ડ્રાઈવેમાં પડી છે લોહી લુહાણ...આસમાની બ્લાઉઝ અને ટાઈટ જીન્સમાં ..એની આંખો પટપટતી નથી..મોઢુ ખુલ્લું રહી ગયું છે શબ્દો ગળે અટવાઈ ગયાં છે ,એને બોલવું છે ," મમ્મી .." પણ અવાજ નથી નીકળતો...એમબ્યુલન્સ આવી અવનિ,રાઝ અને નીરજાને લઈને હોસ્પીટલ તરફ વળી..રાઝ હજુ મમ્મીને તાકી રહ્યો છે ..હમણાં મમ્મી બોલશે...મારો દીકરો ડાહ્યો દીકરો...પણ મમ્મી બોલતી નથી ચૂપ છે.

નીરજાના પતિ સોમિલને ઓફીસમાં સમાચાર મળ્યા..એ ભાગતો હોસ્પીટલ આવ્યો...શિકાગોથી નીરજાના મમ્મી પપ્પા આવ્યા...નીરજા એમની એકની એક દીકરી હતી.મમ્મી એમની ચિચયારી પાડીને રડતી હતી...રાઝ અવાક હતો...નીરજાની મમ્મી હોંશમા ન હતી એણે રાઝને હલબલાવી નાખ્યો ..." આ તે શું કર્યુ બેટા??? આ તે શું કર્યુ???રાઝ પાસે કોઈ જવાબ ન હ્તો...ડોકટરે કહ્યુ...અમે શિકાગોના મહેમાનની રાહ જોતા હતા..હવે અમે લાઇફ સપોર્ટ કાઢી લઈયે ? કારણ કે નીરજા હવે બચી શકે એમ નથી..ભારે હૈયે નીરજા પતીએ રજા આપી...દસેક મિનીટમાં નીરજાના પ્રાણપખેરૂ ઊડી ગયાં..પોતાનાં લાડકવાયાને દુનિયાને હવાલે કરીને...લાડકવાયાને હાથે જ મારી ગઈ.

રાઝ પથારીમાં પડ્યો પડ્યો સિલિંગ તરફ તાકી રહ્યો હતો.એનું પ્રિય ગીત ભૂલવાની કોશીશ કરી રહ્યો હતો..તું કિતની અચ્છી હૈ, તું કિતની પ્યારી હૈ, ભોલીભાલી હૈ..ઓ મા, ઓ મા... આંખમાં ઝળઝળીયા બાજી ગયાં.. પંખો ફરી રહ્યો હતો..અમેરીકામાં રહેવા છતાં અને ૩૫ વરસની ઉમર થઈ છતાં હજુ સુધી એને ડ્રાઈવર્સ લાયસન્સ લીધું ના હતું..નહીં તો હાયસ્કુલમાં ભણતા છોકરા ૧૬ વરસે ઊંચા નીચા થતા હોય છે કે ક્યારે મારો સોળ મો જન્મ દિવસ આવે અને કાર ચલાવું..પણ રાઝે કોઈ ઉમળકો બતાવ્યો ન હતો..ડેડને એમ હતું કે ધીરે ધીરે એ આ અકસ્માત ભૂલી જશે અને બધું ઠેકાણે પડ્શે...પણ આજ પણ જ્યારે મા ના મૃત્યુને ૩૦ વરસ થયા..માં નો ડ્રાઈવવેમાં તરફડતો દેહ એ ના ભૂલી શક્યો...પોલીસે એને કોઇ સજા નહોતી કરી પણ આ કડવી યાદની સજા સાથે એને જીવનભર જીવવાનું છે...રાઝની પીડા કોઈ નહીં સમજી શકે આ પીડા છાતીમાં સંઘરીને એને જીવવાનું છે.

સવારે ઊઠી રાઝ ઓફીસ જવાની તૈયારી કરતો હતો ત્યાં અવનિ યુનિવર્સીટીમાંથી આવી ..ભાઈની એ લાડકી બહેન હતી. ભાઈ જેટલો ઓછા બોલો અને શાંત હતો એવી જ અવનિ ચંચળ હતી આ બનાવ બન્યો ત્યારે એ ખૂબ નાની હતી .એને કશું પણ યાદ ન હતું. ખાલી મા વગર કેવી રીતે જીવાય એને આવડી ગયું હતું ..કારની ચાવી જોઈ એકદમ ઉછળી પડી .."ભાઈ, કાર મર્સિડીઝ? વાઊં!!! આપણાં માટે??" રાઝે અવનિનાં હાથમાંથી ચાવી ઝૂટવી લીધી...અને એક કરુણા ભરી દ્ર્શ્ટી બહેન તરફ નાખી... બહેન તને ખબર નથી પણ આ કારે તને નમાઈ કરી છે..મારી બહેન..તને યાદ નથી પણ તારાં આ ભાઈનાં હાથે આપણી મા....ગળે ડૂમાઓ ભરાઈ ગયાં.

રાઝ ઘરેથી નીકળી ગયો. ટ્રેન પકડી ઓફીસ પહોંચ્યો...સીધો સી.ઈ.ઓ પીટરની ઓફિસમા ગયો..ચૂપચાપ મર્સીડીઝની ચાવી ટેબલ પર મૂકી બહાર નીકળી ગયો.

gujarati@pratilipi.com
080 41710149
સોશિયલ મિડિયા પર અમને ફોલો કરો
     

અમારા વિશે
અમારી સાથે કામ કરો
ગોપનીયતા નીતિ
સેવાની શરતો
© 2017 Nasadiya Tech. Pvt. Ltd.