ભરચક કામની વચ્ચે, ઘરેથી ફોન કરીને કોઈ ‘ક્યારે આવે છે ?’ એવું પૂછે ત્યારે જિંદગી વર્થ લાગે છે.


ગાલ પર પડતો ઉદાસીનો પહેલો વરસાદ, કોઈ પોતાના પાલવથી લૂછે ત્યારે જિંદગી વર્થ લાગે છે.


જિંદગી ત્યારે વર્થ લાગે છે જ્યારે કોઈને કશું પણ કહ્યા વિના, કોઈ આપણને પૂછે કે ‘કેમ આજે ઉદાસ છે ?’


જિંદગી ત્યારે વર્થ લાગે છે જ્યારે હાથ પકડીને પાસે બેસીને કોઈ સમજાવે કે ‘તું મારા માટે ખાસ છે.’


સાંજ પડે સૂરજની જેમ આથમી ગયા હોઈએ અને ઘરનો દરવાજો દીકરી ખોલે ત્યારે જિંદગી વર્થ લાગે છે.


અંધારું ઊંચકીને ઘરે લાવીએ પણ રસોડામાંથી મમ્મી નામનું અજવાળું બોલે ત્યારે જિંદગી વર્થ લાગે છે.


જિંદગી ત્યારે વર્થ લાગે છે જ્યારે ઉજાગરા વખતે કોઈ બાજુમાં બેસીને કહે, ‘ચાલ, હું તારી સાથે જાગું છું.’


જિંદગી ત્યારે વર્થ લાગે છે જ્યારે સેલ્ફી પાડીને કોઈ મોકલે અને પ્રેમથી પૂછે કે ‘કેવી લાગુ છું ?’


લોન ઉપર લીધેલી ખુશીઓના હપ્તા ગણતી વખતે કોઈ ખભા પર હાથ મૂકીને ‘ભરાઈ જશે’ એવું કહે ત્યારે જિંદગી વર્થ લાગે છે.


ના પાડ્યા પછી પણ પરાણે એક પેગ હાથમાં પકડાવી કોઈ નજીકનો મિત્ર ‘પીવાઈ જશે’ એવું કહે ત્યારે જિંદગી વર્થ લાગે છે.


જિંદગી ત્યારે વર્થ લાગે છે જ્યારે વર્ષો જુનો મિત્ર ફોન કરીને કહે કે ‘ચાલને યાર,એક વાર પાછા મળીએ.’


જિંદગી ત્યારે વર્થ લાગે છે જ્યારે કોઈ સાંજે ઉદાસ હોઈએ ને આરતી ટાણે મંદિરમાં એક પ્રાર્થના સાંભળીએ.


બે ટંક અનાજ માટે ફૂટપાથ પર બેસીને ફૂલો વેચતી કોઈ બીજાની જિંદગી જોઈએ ત્યારે આપણી જિંદગી વર્થ લાગે છે.


હોસ્પિટલના ખાટલા પર મૃત્યુ સામે તલવારો ખેંચતી કોઈ બીજાની જિંદગી જોઈએ ત્યારે આપણી જિંદગી વર્થ લાગે છે.


gujarati@pratilipi.com
080 41710149
સોશિયલ મિડિયા પર અમને ફોલો કરો
     

અમારા વિશે
અમારી સાથે કામ કરો
ગોપનીયતા નીતિ
સેવાની શરતો
© 2017 Nasadiya Tech. Pvt. Ltd.