રબને બના દી જોડી

દ્રશ્ય 1 પંજાબીઓના પારંપરિક લગ્નના પોશાકમાં સજ્જ પૂર્ણિમા ખરેખર પૂનમનાં ચાંદ જેવી જ લાગતી હતી. એના હોઠ પર રમતું શરમાળ સ્મિત, ઢળેલી પાંપણો, મેહંદીસજ્યા હાથ... એના ગુલાબી રૂપને અનેરી આભા આપતા હતા. બાજુમાં ફૂલોનો સહેરો બાંધેલો વરરાજા હાથમાં મંગળસુત્ર લઈને બેઠો હતો. સેથામાં સિંદૂર અને ગાળામાં મંગળસુત્ર પહેરેલી પૂર્ણિમાનો નવવધૂનો શ્રીંગાર હવે ખરા અર્થમાં પૂરો થયો.

દ્રશ્ય 2 આલિશાન બંગલા જેવા ઘરના દીવાનખંડમાં પૂર્ણિમા શરમ અને સંકોચ સાથે ઘણી બધી સ્ત્રીઓથી ઘેરાયેલી બેઠી હતી. સ્ત્રીઓની મશ્કરીભરી વાતોથી હસુ હસુ થઇ રહેલું એનું ગોળ માસૂમ મુખ ખુબ જ સુંદર લાગતું હતું. “મુંહ દિખાઈ”ની રસમ પૂરી થતાં બધી સ્ત્રીઓ ધીરે ધીરે વિખરાઈ અને પૂર્ણિમા એકલી પડી. ત્યાં જ એના મોબાઈલમાં રીંગ વાગી. સ્ક્રીન પર નામ વંચાતું હતું “કિરપાલ”. એકદમ ખુશ થઈને એણે ફોન ઉપાડ્યો.

“પૂર્ણિમા.... પૂર્ણિમા.....” એની મમ્મી એને જગાડી રહી હતી. “પુન્ની.... ઉઠ બેટા” પૂર્ણિમાને એના ઘરમાં પુન્ની કહીને બોલાવતા હતા. ઊંઘમાં પરિચિત અવાજ સાંભળીએ પૂર્ણિમા સડાક કરતી બેઠી થઇ ગઈ. ન તો પેલો આલિશાન બંગલો હતો કે ન તો એનો દુલ્હનનો શણગાર. એ તો વડોદરાના પોતાના ઘરમાં પોતાના રૂમમાં બેઠી હતી. “ઓહ! તો એ સપનું હતું!!??” પૂર્ણિમાને હજી પણ વિશ્વાસ નહોતો આવતો. પોતાનાં લગ્ન, પંજાબી લોકોનો માહોલ, મોબઈલમાં વાંચેલું એ નામ...... બધું જ જાણે સાચું હોય એવું લાગતું હતું. પરંતુ કોઈ જ પ્રકારના સંદર્ભ વિના આવું કેમ શક્ય બને એ જ પૂર્ણિમાને નહોતું સમજાતું. છેવટે સપનાની વાતને મજાક ગણીને એ ઉભી થઇ અને કામમાં લાગી. ઘણાં પ્રયત્ન કરવા છતાં સપનામાં જોયેલા એ અજાણ્યા નામ સાથે એ અનાયાસે જોડાઈ રહી હતી. કોણ હશે એ કિરપાલ? એ જાણવાની એને અજબ તાલાવેલી લાગી હતી. ઘડીભર તો એને પોતાની ઉપર હસવું આવ્યું. મૃગજળ સમાન સપના પાછળ એ દોડતી હતી જે ક્યરેય મળવાનું જ નહોતું. પૂર્ણિમા સપના સાચા પડે એવી વાહિયાત વાતમાં જરાય માનતી નહોતી. એને ખબર હતી કે અચેતન મન જે વિચારે એ જ ક્યારેક સપના રૂપે બહાર આવતું હોય છે. પરંતુ આજના એના સપનાએ એને બેચેન કરી દીધી હતી. બધું જ સમજવા છતાં એનું મન ખબર નહિ શું કામ એ ન જોયેલા ચહેરા માટે વ્યાકુળ થઇ રહ્યું હતું. વારંવાર મનમાં એ નામ ગુંજતું રહેતું હતું. બહુ મુશ્કેલીથી એણે મનના વિચારો ખંખેરવાની કોશિશ કરી. આમેય આજના દિવસે ઘણું કામ હતું પૂર્ણિમાને. આવતીકાલે સાંજની ટ્રેનથી એ દિલ્હી જઈ રહી હતી. એની ખાસ દોસ્ત પ્રિયંકાના લગ્ન દિલ્હીમાં રાખ્યા હતા. એના માટેનું થોડુંઘણું શોપીંગ પણ બાકી હતું. પેકિંગ તો હજુ કર્યું જ નહોતું. આજનો દિવસ તો દોડધામમાં ક્યાં જતો રહ્યો ખબર જ ન પડી. બીજે દિવસે સાંજે મમ્મી પપ્પા સાથે એ સ્ટેશન પહોચી ગઈ. પપ્પાનો સાથે આવવાનો પ્રોગ્રામ છેલ્લી ઘડીએ કેન્સલ થયો હતો. મમ્મી એટલે જ ચિંતા કરતી હતી. વડોદરાથી દિલ્હી સુધી એ એકલા મુસાફરી કરવાની હતી. “પુન્ની, તારું ધ્યાન રાખજે. અજાણ્યાનો ભરોસો કરતી નહિ. ત્યાં પહોચીને પહેલું કામ ફોન કરવાનું કરજે” મમ્મીની સૂચનાઓ ટ્રેન ઉપડ્યા સુધી ચાલુ જ રહી હતી. છેવટે બંનેને બાય કહીને પૂર્ણિમા પોતાની સીટ પર બેઠી. પૂર્ણિમા હમેશા સાઈડ લોઅર સીટ લેવાનો જ આગ્રહ રાખતી. એણે ડબ્બામાં નજર ફેરવી. વેકેશનનો સમય હોવા છતાં બહુ ઓછા મુસાફરો દેખાતા હતા. સમાન વ્યવસ્થિત ગોઠવીને પૂર્ણિમાએ પર્સમાંથી બુક કાઢી અને વાંચવા લાગી. વાંચન એનું મનપસંદ કામ હતું. ગમે તેટલી લાંબી મુસાફરી પણ એને કંટાળાજનક ન લાગતી. એ કલાકોના કલાકો વાંચીને સમય પસાર કરી શકતી.આજે પણ એવું જ થયું. વાંચતા વાંચતા રાત ક્યાં પડી એની ખબર જ ન રહી. જમવાની બહું ઈચ્છા નહોતી એટલે પૂર્ણિમાએ સુવાની તૈયારી કરી. છેલ્લા બે દિવસના થાકને લીધે એને તરત જ ઊંઘ આવી ગઈ. અચાનક ખખડાટ અને ધીમી કાનાફૂસીના અવાજથી પૂર્ણિમાની ઊંઘ ઉડી ગઈ. એણે જોયું તો ત્રણ ગુંડા જેવા લાગતા માણસો પૂર્ણિમાના બર્થ નીચેથી એનો સમાન ફંફોસી રહ્યા હતા.

“અરે! આ તમે શું કરો છો? એ તો મારો સમાન છે!!!” પૂર્ણિમાએ લગભગ ચીસ પાડીને પૂછ્યું. પેલા ત્રણેય ચોંકી ગયા. એમાંથી બોસ જેવા લાગતા માણસે બીજા બેને ધીરેથી પૂછ્યું, “આને સુંઘાડ્યુ નથી કે શું?”

“સોરી બોસ, મેં આ પકલાને કહ્યું હતું. એ ભૂલી ગયો લાગે છે. પકલા, આને તે રૂમાલ નથી સુંઘાડયો?”

હવે પૂર્ણિમાને સમજાયું કે એની ચીસ સાંભળીને પણ કોઈ કેમ ઉભું ન થયું. આ ગુંડાઓએ બધાને બેહોશ કરી દીધા હતા. પોતાન સદનસીબે એ આ ત્રણેયની નજરમાંથી બચી ગઈ હતી. પૂર્ણિમા હવે શું કરવું એનો વિચાર જ કરતી હતી ત્યાં એ ત્રણેયનાં બોસે આગળ આવીને પૂર્ણિમાના માથે બંદુક તાકી, “ એય છોકરી! ખબરદાર જો મોઢું ખોલ્યું છે તો. તારું પર્સ આપી દે જલ્દી. એય પકલા,ચલ ઝડપ કર.” બીજા સહેજ ઠીંગળા એવા છોકરાએ એનું પર્સ છીનવી લીધું. ત્યાં જે ટ્રેન જોરદાર બ્રેક સાથે ઉભી રહી. બંદૂક તાકીને ઉભેલો માણસ આ ઝટકા માટે તૈયાર નહોતો. એ સંતુલન ગુમાવીને પડ્યો. પૂર્ણિમાએ પળવારનો વિલંબ કર્યાં વગર પોતાની બાજુમાં ઉભેલા માણસને ધક્કો માર્યો અને બહારની તરફ દોટ મૂકી. બોસે પકલાને પાછળ જવાનો ઈશારો કર્યો. પકલાને શું સુજ્યું કે નીચે પડેલી બંદૂક લઈને એ પૂર્ણિમાની પાછળ દોડ્યો. પૂર્ણિમા ત્યાં સુધી ટ્રેનની બહાર નીકળી ગઈ હતી. દરવાજે ઉભા રહીને પકલાએ બૂમ પાડી, “ ઉભી રહે નહિ તો ગોળી મારી દઈશ!!”.પૂર્ણિમાએ એની વાત ન સાંભળતા દોડવાનું ચાલુ જ રાખ્યું. પોતાની પેહલી ફેરીમાં બોસ પર “ઇમ્પ્રેસન” જમાવવા પેલાએ બંદૂક ચલાવી દીધી. જાણે પોતાના પર પૂર્ણિમાનું નામ લખાવીને આવી હોય એમ, સરખું નિશાન ન લગાવવા છતાં, એ ગોળી પૂર્ણિમાને જમણા ખભામાં વાગી. પૂર્ણિમા જોરદાર ચીસ પાડીને ફસડાઈ પડી. ત્યાં જ એણે સામેથી એક યુવાનને દોડતો આવતો જોયો. પૂર્ણિમાને થયું, હાશ! કોઈક તો મદદે આવ્યું. એ હજુ તો કંઈ કહેવા જાય, ત્યાં જ બેહોશ થઈને ઢળી પડી. એ પછીની ઘટનાઓ બહુ ઝડપથી બની ગઈ. ટ્રેન રાજસ્થાનના સવાઈ માધોપુર નામના સ્ટેશન પર ઉભી હતી. સમય થયો હતો રાતના સાડા ત્રણ. ફાયરિંગના અવાજથી સ્ટેશનની લોકલ પોલીસ હરકતમાં આવી ગઈ. ત્રણેય ચોર ભાગવામાં સફળ થયા હતા. પૂર્ણિમાને તાત્કાલિક હોસ્પિટલ પહોચાડવામાં આવી. લગભગ આઠેક કલાક પછી પૂર્ણિમાએ આંખો ખોલી. એનો જમણો હાથ ખુબ જ પીડા આપતો હતો. એ પોતાના બેડમાંથી ઉઠવા ગઈ પણ નર્સે એને ઇશારાથી જ ઉઠવાની ના પાડી.

“આપકે હસબન્ડ બહાર હી હૈ. મેં અભી ઉન્હેં અંદર ભેજતી હું.” કહેતી નર્સ બહાર ગઈ. પૂર્ણિમાને કંઈ સમજાયું નહિ. ત્યાં તો પેલો અજાણ્યો યુવક જે સ્ટેશન પર એની મદદે આવ્યો હતો એ અંદર આવ્યો. સાથે ડોક્ટર પણ હતા. પૂર્ણિમા કંઈ કહેવા જય ત્યાં પેલા યુવકે હાથ જોડીને એને ચુપ રહેવા ઈશારો કર્યો.

“મિસિસ ખન્ના, અબ કૈસા લગ રહ હૈ આપકો? ડર ઔર દર્દ કી વજહ સે આપ બેહોશ હો ગયી થી. આપકે હાથમે લાગી ગોલી હમને નિકાલ દી હૈ. અબ આપ ઘર જા સકતી હૈ” ડોકટરે પૂર્ણિમાને એની તબિયત વિષે જણાવ્યું અને બહાર જતા રહ્યા. પૂર્ણિમા થોડા ગુસ્સાથી પેલા અજનબી સામે જોઈ રહી હતી.

“જુઓ મિસ, મને ખોટો નહિ સમજતા. સ્ટેશન પર શું થયું એ તો તમને ખબર જ છે. તમે જયારે દોડીને ટ્રેનમાંથી બહાર આવ્યા, બરાબર ત્યારે જ હું પણ મારા ડબ્બામાંથી બહાર નીકળ્યો હતો. તમને દોડતા જોયા અને પછી ગોળીનો અવાજ સાંભળ્યો. પેલા ચોરે કરેલા ફાયરીંગમાં તમને ખભામાં ગોળી વાગેલી. હું તમને કંઈ પૂછું એ પહેલા તો તમે બેહોશ થઇ ગયા. ગોળી કાઢવા માટે નાના એવા ઓપરેશનની જરૂર હતી. એના ફોર્મમાં સાઈન કરવા માટે જ મારે તમારી ઓળખાણ મારા પત્ની તરીકે આપવી પડી.”

પૂર્ણિમા આશ્ચર્યથી એની સામે જોઈ રહી.આ માણસ જો ખરા સમયે એની મદદે ન આવ્યો હોત તો શું થાત એ વિચરતાં જ એને કંપારી છૂટી ગઈ.એ ફક્ત એટલું જ બોલી શકી. “Thank You!!”

“અને હા, તમારું નામ મેં પૂર્ણિમા લખાવ્યું છે. ઈન્સ્પેકટરે જયારે પૂરું નામ પૂછ્યું ત્યારે મને આ જ નામ યાદ આવ્યું.” એ યુવકે કહ્યું. “વૈસે યે પૂનમ કે ચાંદ કા નામ પૂર્ણિમા હી હોના ચાહિયે!!”એ મનમાં જ બોલ્યો. છેલા 10 કલાકથી એ સતત આ છોકરીની આગળ પાછળ જ હતો. સાવ અજાણી એવી આ છોકરી માટે એ કૈક અજબ ખેચાણ અનુભવતો હતો.એનું નિર્મળ સ્વચ્છ રૂપ એ હિન્દીભાષી યુવકને પોતાની તરફ ખેચી રહ્યું હતું. એ મનોમન ઈશ્વરનો આભાર માનતો હતો કે એને આ છોકરીની મદદ કરવાની તક આપી.પોતાના મામાના દીકરાના લગ્નમાં હાજરી આપવા એ દિલ્હી જઈ રહ્યો હતો. ત્યાં જ એને અહી રોકાઈ જવું પડ્યું હતું, જેનો એને અફસોસ કરતાં આનંદ વધુ હતો. પોતે પંજાબી હોવા છતાં ગુજરાતમાં રહેવાથી એ સારું ગુજરાતી બોલી શકતો હતો.

“મારું નામ પૂર્ણિમા જ છે. પણ તમને કઈ રીતે ખબર પડી?” પૂર્ણિમાના સવાલથી એની વિચારધારા અટકી. એણે હસીને વાત ટાળી દીધી.

હોસ્પીટલની બાકીની વિધિ પતાવીને બંનેએ દિલ્હી જવાનું નક્કી કર્યું. પૂર્ણિમાએ પોતાના ઘેર પણ વાત કરી લીધી હતી. એના મમ્મી પપ્પા પણ દિલ્હી માટે રવાના થઇ ગયા હતા.

“મિસિસ પૂર્ણિમા કિરપાલસિંહ ખન્ના... એક મિનીટ.” ઈન્સ્પેકટરે એને રોકી. પૂર્ણિમા આ નામ સાંભળીને ચોંકી.

“ક્યા કહા આપને?” પૂર્ણિમાએ ફરી વાર પૂછ્યું.

“જી એક ફોર્મ મેં સાઈન કરના બાકી હૈ.ઈસલીયે આપકો રોકના પડા.”

“નહિ. આપને ક્યા નામ લેકર બુલાયા મુજે?”પૂર્ણિમાએ પૂછ્યું. ત્યાં જ પેલો યુવક પણ આવી પહોચ્યો.

“ચલે?” કહેતો એ પૂર્ણિમા તરફ આગળ વધ્યો.

પૂર્ણિમાએ હવે જ ધ્યાનથી જોયું કે એણે પાઘડી પહેરી હતી. “તમારું નામ શું છે?” પૂર્ણિમાએ પૂછ્યું.

“જીમ્મી. મેં કહ્યું તો હતું તમને.”

“નહિ. સાચું નામ.”

“ઓહ! હું એ કહેવાનું જ ભૂલી ગયો. સોરી.કિરપાલસિંહ ગંગાસિંહ ખન્ના”.

પૂર્ણિમાને વિશ્વાસ જ નહોતો આવતો. એનું સપનું, જેને એ મૃગજળ માનતી હતી એ હકીકત બનીને એની સામે ઉભું હતું. એને પણ આ યુવાન તરફ આકર્ષણ થવા લાગ્યું હતું.ઊંચો ગોરો એવો એ યુવાન પૂર્ણિમાના મનમાં પોતાનું એક સ્થાન બનાવી રહ્યો હતો. એક કારણ તો એ પણ હતું કે ગઈકાલ રાતથી એ સતત એની મદદ કરી રહ્યો હતો. પૂર્ણિમાને પણ એનું સાનિધ્ય ગમવા લાગ્યું હતું. એણે નિર્ણય કરી લીધો.

“કિરપાલ, મારી સાથે લગ્ન કરીશ?” પૂર્ણિમાએ સીધું જ પૂછી લીધું. એ હવે એક પણ ક્ષણ ગુમાવ્યા વગર પોતાના સપનાને સાચું કરવા માંગતી હતી. કિરપાલ તો આભો જ રહી ગયો. એના મનમાં હતું કે પૂર્ણિમાનાં માતા પિતા આવી જાય પછી એ પૂર્ણિમાનો હાથ એની પાસે માંગી લેશે. જયારે અહિયાં તો કન્યા પોતે જ તૈયાર હતી. પૂર્ણિમાનું સૌન્દર્ય તો કોઈને પણ ઘાયલ કરવા પૂરતું હતું જ પરંતુ એણે મુશ્કિલ સમયમાં જે હિંમત દેખાડી હતી એના પર તો કિરપાલ આફરીન થઇ ગયો હતો. ના પાડવાનો તો સવાલ જ નહોતો!! પૂર્ણિમાએ પોતાના સપનાની બધી જ વાત કિરપાલને કરી. એને તો માન્યામાં જ નહોતું આવતું કે આવું પણ બની શકે!! કિરપાલને પણ હવે જ સમજાયું કે રાતના સાડા ત્રણ વાગે શું કામ એ ઉઠીને ટ્રેનની બહાર આવ્યો?? કદાચ ઈશ્વરે જ એને મોકલ્યો હતો જેથી એ પૂર્ણિમાને મળી શકે.

જોડીઓ હમેશા ઉપરવાળો જ બનાવે છે!! આ કહેવત પૂર્ણિમા અને કિરપાલનાં જીવનમાં સાચી પડવા જઈ રહી હતી. એમની જોડી તો ઈશ્વરે બનાવી જ પણ પ્રસંગો ઉભા કરીને બંનેને મેળવી પણ દીધા. બંનેના પરિવારવાળાઓએ પણ રાજીખુશીથી આ સંબંધ સ્વીકારી લીધો. સહુથી વધારે ખુશ હતી પૂર્ણિમા. એ ખરેખર પોતાનું જોયેલું સ્વપ્ન સાકાર કરવા જઈ રહી હતી.

gujarati@pratilipi.com
080 41710149
સોશિયલ મિડિયા પર અમને ફોલો કરો
     

અમારા વિશે
અમારી સાથે કામ કરો
ગોપનીયતા નીતિ
સેવાની શરતો
© 2017 Nasadiya Tech. Pvt. Ltd.