વઢીયાર પંથક નું એક અંતરિયાળ ગામ,
નામ લોલાડા.
રાધનપુર-અમદાવાદ ધોરી માર્ગ પર આવેલા જેસડા થી અગિયાર કીલોમીટર અંદર આવેલું પંચરંગી ગામ.આજુબાજુ ના વીસ ગામડા નું હટાણા નું બજાર.
જેસડા થી લોલાડા તરફ જતાં પાંચેક કીલોમીટર ના અંતરે ખીજડીયારી ગામ આવે,
ખીજડીયારી થી સહેજ આગળ વધો એટલે એકાદ કીલોમીટર ના અંતરે એક ભયાનક વળાંક આવે,મલાય હનુમાન થી સહેજ ઓરો,
નામ જ એનું ભૂતિયો વળાંક,
ડઝનેક અકસ્માત અને આઠ મોત નો સાક્ષી એટલે આ ભૂતિયો વળાંક,
આજે તો પાકી સડક છે પણ મારે આજે વાત કરવી છે વરસો પહેલાં ની,

હા, વરસો પહેલાં ની આ વાત છે,
લગભગ બત્રીસેક વરસ પહેલાં ની,
કાચા રસ્તા , ધૂળીયો મારગ.
ત્યારે ખાનગી વાહન નો જમાનો નહી,
ગામ માં દિવસ માં બે જ બસ આવે,
હા, એકાદ જીપડું ફરે,બાકી તો સાયકલ , બળદ ગાડાં અને ઉંટ લારી નો જમાનો,ગામ માં એકાદ મોટર સાઈકલ,
કોઈ કોઈ પાસે ઘોડાં પણ ખરાં,કંઈ ના મળે તો છેવટે પગપાળા.
પણ આ ભૂતિયા વળાંક નો લગભગ બધા ને અનુભવ થઈ ગયેલો,
બળદ અચાનક ભડકે,ઉંટ ચકરી ખાઈ ને પડી જાય,ઘોડો ઝાડ થઈ જાય, બસ ખાડા માં ઉતરી જાય,ચાલતી જીપ માં થી અંદર બેઠેલો માણસ નીચે ફંગોળાય,ચાલ્યા જતા માણસ ને ચકકર આવી જાય,
ભૂતિયો વળાંક મશહૂર થઈ ગયેલો,ટાણે-કટાણે એકલદોકલ માણસ ત્યાં થી ચાલવા ની હિંમત ના કરે.
ના છૂટકે જવું જ પડે એવું હોય તો કોઈ ને સાથે લઈ ને જ જાય.બધા વાતો કરતા કે ત્યાં માથા વગર નો ખવીસ બીવડાવે છે.
પણ બધા ય કંઈ ભૂત થી બીતા જ હોય એવું ય ના હોય ને,
આવા જ બે ભડવીર એટલે રામસિંહ અને વજુ ભા માસ્તર,
નવા નવા નિશાળ માં નોકરી એ લાગેલા,
કાઠી કોમ ને મજબૂત માણસ,કોઈ ભૂત ની વાત કરે તો ખડખડાટ હસે,કહે અમને કહો,કયાં રહે છે ભૂત?,અમે ભૂત ના બાપ થી ય નથી બીતા,ભૂત ને ય ભૂ પાઈ દેશું,
કોક વળી ટોણો ય મારતું,
એ તો બાપુ અત્યારે ડીંગ હાંકો છો,
સાચી તો નગારે ઘા પડે ને ત્યારે ખબર પડે,કેટલી વીસે સો થાય છે?
ને બંને ઉપાલંભ ભર્યું હસી નાખે.
એક વાર રામસિંહ માસ્તર ને અમદાવાદ જવું પડે એમ હતું,
જેસડા થી સવારે છ વાગે અમદાવાદ ની બસ મળે,એટલે પરોઢીયે ચાર વાગે નિકળે તો જ પહોંચી શકે,
કોઈ એ આગલા દિવસે શીખામણ આપેલી કે કોક ને ભેગા લેતા જજો, વચ્ચે ભૂતિયો વળાંક આવે છે પણ આ તો રામસિંહ બાપુ, એમ કોઈ ની શિખામણ માને!
વહેલી સવારે રામસિંહ તૈયાર થઈ ને નિકળ્યા,
જોગાનુજોગ અમાસ ની કાળી અંધારી રાત હતી,ભળભાંખરું થવા ની હજુ વાર હતી,
અને રામસિંહ ભૂતિયા વળાંક જોડે પહોંચ્યા ને હાથબત્તી બંધ થઈ ગઈ, અચાનક વાતાવરણ શિયાળવાં ની લારી થી ચીખી ઉઠયું,ઠંડી હવા ની લહેરખી રામસિંહ ને થરથરાવી ગઈ,
રામસિંહ ના શરીર માં થી ભય નું એક લખલખું પસાર થઈ ગયું,
અચાનક સામે થી કોઈક માણસ જેવું આવતું કળાયું,ખટ્ ખટ્ ખટ્ અવાજ સૂનસાન વાતાવરણ માં ખતરનાક ભાસતો હતો,
રામસિંહે આવતા ઓળા તરફ નજર કરી ત્યાં તો ,
આ શું? આ ને તો માથું જ દેખાતું નથી,
સાત ફૂટ ની પડછંદ કાયા,ધડ અને માથું એકસરખું, જાણે ડબ્બો ચોંટાડયો હોય એવું શરીર,ડોલતું ડોલતું ખટ્ ખટ્ ખટ્ અવાજ કરતું રામસિંહ તરફ હાલ્યું આવે છે,
અને રામસિંહ ને થયું, નક્કી આ તો માથા વગર નો 'ખવીસ'
ને રામસિંહ થર થર થર ધ્રૂજવા લાગ્યા,ઠંડી રાત માં પરસેવો વળી ગયો,પગ લડખડાવા લાગ્યા,
ને જો મુઠ્ઠી વાળી ને ભાગ્યા,તે દિશા જ ભૂલી ગયા,ઝાડી ઝાંખરા માં અથડાતા કુટાતા એકાદ ખેતરવા જઈ ને બેભાન થઈ ગયા.
સવારે નારણ પટેલે ખેતર માં કોઈ આદમી ને બેભાન પડેલો જોયો,
નજીક જઈ ને જોયું તો આ તો રામસિંહ માસ્તર,ગાડે નાખી ને ગામ માં લઈ આવ્યા,ઘરે લઈ જઈ ને ખાટલા માં સુવડાવ્યા,
કેટલાય વાને ભાન માં આવ્યા,
આંખો ચકળવકળ થતી હતી, તરત જ રાડ પાડી,
કયાં ગયો 'માથા વગર નો ખવીસ'
બધા એ સાંત્વના આપી એટલે થોડી કળ વળી ને રામ સિંહે આખી વાત કહી સંભળાવી,
આખા ગામ માં વાત વાયરે ચડી ને ફેલાઈ ગઈ કે ભૂતિયા વળાંક જોડે રામસિંહ ને માથા વગર નો ખવીસ ભટકાણો,
રામસિંહ બરાબર ના બી ગયા, બેઠા બેઠા ચમક્યા કરે,ત્રણ દિવસે તો તાવ ઉતર્યો
રામસિંહ ની ધરવાળી એ નારણ પટેલ ને કહયું કે ભલું થજો તમારું તે ગાડા માં નાખી ને એમને ઘરે લઈ આવ્યા.
પણ આ બાજુ વજુ ભા કહે, હું મારી નજરે જોઉં તો જ માનું.
અને બીજી અમાસે વજુ ભા હાથ માં ઉઘાડી તલવાર લઈ ને પરોઢીયે નીકળી પડયા.
ધીરે ધીરે ભૂતિયા વળાંક જોડે પહોંચવા આવ્યા ત્યાં તો અચાનક શિયાળવાં ની લારી ઓ સંભળાવા લાગી, ઠંડો પવન સુસવાટા નાખવા લાગ્યો, ખટ્ ખટ્ ખટ્ અવાજ સંભળાવા લાગ્યો.
વજુ ભા સાવચેત થઈ ગયા,
સામે નજર કરી તો એક માણસ હાલ્યો આવે છે, પણ આ શું ? એને તો માથું જ નથી!
પડછંદ ધડ , ડબ્બો ચોંટાડયો હોય એવું, હાલક ડોલક થતું ચાલ્યું આવે છે,
નક્કી આ તો માથા વગર નો ખવીસ જ લાગે છે,પણ હવે પાછા વળે એ વજુ ભા નહી, જે હોય તે,હવે તો ભરી પીશ,
વજુ ભા નો હાથ તલવાર પર જોર થી ભીંસાવા લાગ્યો,શરીર માં શૂરાતન હિલોળા લેવા લાગ્યું,
હવે તો યા હોમ, આ પાર કે પેલે પાર,જગત માં વજુ ભા ના ય દાખલા દેવાવા જોઈએ.
અને ઓળો જેવો સહેજ નજીક આવ્યો ત્યાં તો 'હર હર મહાદેવ' બોલી ને વજુ ભા એ જોર થી તલવાર ઉગામી,ઘા કરવા જાય છે
ત્યાં તો ઓળો રાડ પાડી ને બોલ્યો,
કોણ વજુ ભા? હાં હાં આ શું કરો છો?
મને ના ઓળખ્યો,એ તો હું છું, ગિરીજાશંકર ગોર,મુજપુર નો ટપાલી.
રોજ સવારે લોલાડા ટપાલ નાખવા આવું છું.
વહેલી સવારે મુજપુર થી નીકળું છું,ટપાલ નો થેલો આપી ને દાડા ઉગ્યે તો પાછો વળી જાઉં છું.
અને વજુ ભા ખડખડાટ હસી પડયા, કહેવા લાગ્યા, તો તમે જ છો માથા વગર નો 'ખવીસ' એમને,આ માથા પાછળ ટપાલ નો ખાખી થેલો રાખો છો તો અંધારા માં તમારું માથું કળાતું જ નથી,ખાલી ધડ હાલ્યું આવતું હોય એવું લાગે છે, અને વળી આ લાકડી નો ખટ્ ખટ્ ખટ્ અવાજ.
અમારા રામસિંહ ને તમે તો બરાબર ના બીવડાવી દીધા.
ગિરીજાશંકર કહે, હા ગઈ અમાસે એક માણસ જેવો ઓળો મેં ય ખેતર બાજુ નાસતો જોયેલો,મેં બે-ચાર બૂમો પણ પાડી, પણ ઓળો પછી ગાયબ થઈ ગયેલો.
આમ પણ આ મેલી ભોમકા એટલે મેં પણ કંઈક ચરિતર હશે એમ સમજી ને ધ્યાન ના આપ્યું.
અને હનુમાન ચાલીસા ના પાઠ કરતાં કરતાં હું આગળ નીકળી ગયો.
બપોરે ગિરીજાશંકર ગોર ને લઈ ને વજુ ભા રામસિંહ ના ઘરે પહોંચ્યા,
રામસિંહ ને કહે, લો આ તમારા માથા વગર ના 'ખવીસ' ને લઈ ને આવ્યો છું,
અને ત્રણે ય જણા ખડખડાટ હસી પડ્યા.

gujarati@pratilipi.com
080 41710149
સોશિયલ મિડિયા પર અમને ફોલો કરો
     

અમારા વિશે
અમારી સાથે કામ કરો
ગોપનીયતા નીતિ
સેવાની શરતો
© 2017 Nasadiya Tech. Pvt. Ltd.